Vanmorgen was een goede morgen en een ander perspectief

Dagelijkse wandeling

Vanmorgen maakte ik een wandeling met mijn hond, de labradorable Helia. Ze is een chocolade labrador en echt 'adorable'. Elke dag na het ontbijt, voor ik aan het werk ga loop ik een klein uurtje met haar en heb zo mooi de tijd om na te denken en mijn dag voor te bereiden.

Op de foto hierboven zie je 'mijn' uitzicht van vanmorgen: een doorkijkje boven op de heuvel tussen de bomen door, met een vriendelijk zonnetje. Het begint hier en daar al weer groen te worden, het wordt echt lente! (Er groeien trouwens heel veel wilde bramen waar ik niet doorheen kan, dus ik moest flink inzoomen om deze foto te maken.  De kwaliteit van de foto is daarom niet optimaal, maar je krijgt denk ik wel een idee van het dal met het middeleeuwse stadje waar ik op uitkijk en de besneeuwde bergen op de achtergrond.)

Ik dacht terug aan een gesprek met Caroline, een van de vrouwen die ik coach en haar opmerking: "Florence, vertel me maar vaak dat de overgang overgaat, en dat het daarna veel beter wordt want als ik in zo'n donkere periode zit zoals nu vind ik het heel moeilijk om me voor te stellen dat ik me ooit nog beter zal gaan voelen. Jij bent al daar waar ik wil zijn, dus vertel het me vaak! 

Ik denk dat als ik een foto zou maken van hoe haar landschap er op dat moment uitzag, dat het er ongeveer zo zou kunnen zijn: donkere wolken die zich samenpakken boven haar en vrijwel geen lichtpuntjes. Koud, winters, weinig dingen waar je vrolijk van wordt. Deze foto is tijdens mijn wandeling van gisteren genomen. Het was koud!!!

Donkere wolken

​Ik kan me haar opmerking heel goed voorstellen, ik heb mezelf  ook wel eens afgevraagd: Is dit het nou? Wordt het ooit nog beter dan dit? Gaat het leven weer leuk worden ná de overgang?

Het is een thema bij veel van de vrouwen die ik coach. Als je midden in een periode zit dat je hormonen opspelen, dat je depressieve gevoelens hebt, zwarte gedachten, dat je slecht of helemaal niet slaapt en je uitgeput voelt, als je het gevoel hebt dat niemand begrijpt wat je doormaakt, dan kun je je haast niet voorstellen dat het leven weer leuk wordt en de moeite waard is om geleefd te worden.

En tóch is het zo, de overgang gaat over, de winter gaat over en de lente komt weer, regenwolken trekken ook weer weg en dan komt de zon weer te voorschijn. 

Ik zei dat ook tegen een andere overgangster die ik coach: het gaat over, echt waar. Waarop zij best wel geïrriteerd zei: Ja, fijn hoor maar wat heb ik daar nu aan!! En toen kregen we een goed gesprek over afstand nemen en andere perspectieven.

Om een heel sprekend beeld te gebruiken: als je het gevoel hebt dat in helemaal onderin een diepe zwarte put zit en je zit maar in een hoekje zitten met je hoofd in je handen verborgen en je word overweldigd door de duisternis om je heen, kun je niets anders doen dan het uitzitten.
Je ziet letterlijk en figuurlijk geen mogelijkheden, geen lichtpuntjes en je kunt ook niets doen. Je bent machteloos en hulpeloos.

Als iemand je helpt even de zaken vanuit een ander perspectief te bekijken, als er figuurlijk een lichtje wordt aangedaan kun je - om in de beeldspraak te blijven - zien dat er een touwladdertje hangt en dat je uit de put kunt klimmen.

En dan ben je ineens niet meer dingen aan het uitzitten en machteloos alles over je heen laten komen, maar dan kun je - hoe klein ook misschien - dingen dóen, initiatieven ontplooien om de situatie te verbeteren voor jezelf.

Op het moment dat je het niet meer 'uitzit' en afwacht tot het beter gaat, en je gaat dingen DOEN om het beter te maken voor jezelf, krijg je de controle weer terug. En het gevoel dat je de overgang niet alleen maar over je heen hoeft laten razen, maar dat je ook zelf initiatieven kunt ontplooien om de situatie te verbeteren is het begin van je beter voelen.

Dat is niet gemakkelijk, het gebeurt ook niet van het ene moment op het andere. En je kunt het niet altijd alleen. Dat weet ik!
Het is wel het begin van die andere kant van de overgang bereiken. En die andere kant is dan: Een vrouw met zelfvertrouwen, met levenservaring, met kracht. Kracht verworven door alles wat ze heeft meegemaakt. Een vrouw die al haar kennis en levenswijsheid durft te gebruiken en die weet te genieten van het leven.

Er is een leven na de overgang en een heel leuk leven. Kijk naar vrouwen om je heen die het al achter de rug hebben en praat met hen. Je hoort ze heel vaak dingen zeggen als: Ik trek me niks meer aan van wat iedereen vindt en niet vindt. Ik leef mijn eigen leven en ik steek energie in de dingen die IK leuk en belangrijk vindt. En daardoor vind ik mijn leven eigenlijk veel fijner dan vroeger. En daar ben ik het helemaal mee eens. 

En er is ook een leven tijdens de overgang. Ook dan zijn er vaak lichtpuntjes. Het is alleen niet altijd gemakkelijk om ze te zien in zo'n donkere periode. Maar verandering van perspectief helpt. Het kan je helpen de kleine positieve dingen te zien en te waarderen. En al is daarmee niet meteen alles opgelost. Het is wel een startpunt om weer in een goede periode te komen.

​Even terug naar mijn ochtendwandeling. Het was een goede morgen vanmorgen. Want er was een zonnetje en Helia wilde alsmaar niet poseren en volgens mij keek ze expres raar en dat maakte me aan het lachen.

En al ging het later heel hard waaien en werd het heel koud door de Mistral, de beruchte noordenwind van het Rhônedal, toen ik liep te denken over 'een ander perspectief' zag ik dat opeens overal terug. Ik kreeg het op een presenteerblaadje aangereikt. En natuurlijk heb ik er foto's van gemaakt met mijn telefoon. Want daar word ik nou heel gelukkig van, alles om me heen fotograferen. Net zoals van het feit dat als je een ander standpunt kiest, je ook andere dingen ziet. 

Kijk dor bruin blad van vorig jaar, blegh

Kijk, 1,5 meter verder: nieuw blad aan de bomen, yaay lente!​

Nieuw blad aan de bomen

rotzooi

<-- Jeumig wat kunnen  Fransen er toch altijd een zooitje van maken

Zelfde plek, camera anders gericht 

Herken jij iets in dit blog? Vertel je het me hieronder?
Ik wens je veel lichtpuntjes vandaag!